Ο αγωνιστής,ο ασυμβίβαστος, ο Λουκάνικος.

loukanikos-greece-riot-dogmegalh43598225_2179304975467389_8381435739623129088_nΟ ‘Θεόδωρος’,  όπως τον είχε βαφτίσει ο άνθρωπος που τον είχε βρει σε μικρή ηλικία να περιφέρεται στο κέντρο της Αθήνας, μας συστήθηκε ως Λουκάνικος ή Λουκ και έγινε η μασκότ των διαδηλωτών. Λέγεται πως το όνομα Λουκάνικος του το έδωσε κόσμος που προσφέροντάς  του φαγητό, διαπίστωσε πως το συγκεκριμένο αλλαντικό ήταν το αγαπημένο του. Μαζί του ασχολήθηκαν μεγάλα δημοσιογραφικά κανάλια όπως το BBC, το CNN, το Al Jazeera. Μάλιστα, έγινε εξώφυλλο σε δεκάδες περιοδικά ανά τον κόσμο, έγινε τραγούδι , τεράστια graffiti , μπαρ στο κέντρο της Μαδρίτης στην Ισπανία φέρει το όνομά του με φωτογραφίες του να κοσμούν το χώρο μέσα κι έξω, ενώ η απόλυτη καταξίωση ήρθε όταν το περιοδικό TIME τον κατέταξε στις 100 προσωπικότητες της χρονιάς το έτος 2011, τοποθετώντας τον δεύτερο στη λίστα της κατηγορίας «Ζώο της Χρονιάς». 

Ο Λουκάνικος, εμφανίστηκε λίγο μετά το θάνατο του Κανέλλου, το 2008, ενός ατρόμητου αδέσποτου σκύλου που δεν έφευγε από την πλευρά των διαδηλωτών, αψηφώντας τα χημικά και τα χτυπήματα των ΜΑΤ. Το Δεκέμβριο του 2008, όταν ένας σκύλος όρμισε εναντίον των ΜΑΤ υπερασπιζόμενος τους διαδηλωτές στην Αθήνα, όλοι πίστεψαν πως πρόκειται για τον Κανέλλο.  Ήταν όμως  ο Λουκάνικος, που πρωτοεμφανίστηκε με τσαμπουκά στις πορείες που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και από τότε παρέμεινε σταθερός στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων. Ο “σκύλος επαναστάτης” όπως τον είχαν αποκαλέσει όχι άδικα, αποτέλεσε σύμβολο των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα, αφού πρωτοστατούσε στις πορείες του 2011, αλλά έδινε το παρών και σε κάθε διαδήλωση, πάντα στο πλευρό των εξεγερμένων. Δεν τον φόβιζε η βροχή δακρυγόνων, ούτε το ξύλο των μπάτσων.Γεννημένος για δράση, με τσαγανό, δεν εγκατέλειψε ποτέ τη θέση του δίπλα σε όσους βρέθηκαν απέναντι στην καταστολή και γάβγιζε σταθερά προς την πλευρά που βρίσκονταν οι διμοιρίες των ΜΑΤ.

Το 2012 εξαφανίσθηκε από την πλατεία Συντάγματος και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση σε πορείες και διαδηλώσεις. Το κορμί του είχε γεμίσει πληγές και είχε ταλαιπωρηθεί πολύ η υγεία του από τα χημικά. Αν και δεν ήταν τόσο μεγάλος,  τα σοβαρά προβλήματα υγείας τον ανάγκασαν να επιστρέψει κουρασμένος στο σπίτι του ανθρώπου που όλα αυτά τα χρόνια τον φρόντιζε και τον περιέθαλπτε. Η υγεία του, όπως έλεγε ο κτηνίατρος που τον παρακολουθούσε, ήταν αρκετά επιβαρυμένη, κυρίως λόγω των χημικών και των δακρυγόνων που είχε εισπνεύσει όλα αυτά τα χρόνια. Εκεί, δίπλα στον ανώνυμο φίλο του, ο ‘Θόδωρος’ έζησε τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του. Πέθανε στις 9 Οκτωβρίου του 2014, σε ηλικία δέκα ετών στο κέντρο της Αθήνας, όταν η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά κατά την διάρκεια του ύπνου του. «Ο γιατρός εκτίμησε ότι ο θάνατός του ήταν ακαριαίος, συγκεκριμένα καρδιακή προσβολή». Έφυγε νωρίς για έναν κόσμο χωρίς δακρυγόνα, χωρίς γκλομπ και χημικά και δυστυχώς δεν θα γαυγίσει ξανά στα ΜΑΤ. Σήμερα, ο τετράποδος ήρωας αγαπητός σε όλους μας, με το ελεύθερο πνεύμα, που έγραψε τη δική του ιστορία στους δρόμους της Αθήνας, αναπαύεται στη σκιά ενός δέντρου σε ένα λόφο στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Έστω και με κάποιες μέρες καθυστέρηση, θα  θέλαμε να πούμε στον τετράποδο σύντροφό μας  ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» για τα μαθήματα ζωής που μας έδωσε, για τη βοήθεια, τη συμπαράσταση, την αγάπη  και την απόδειξη ότι όλα τα πλάσματα αξίζουν σεβασμού, όλα έχουν κάτι να δώσουν και σίγουρα όλα κερδίζονται, δεν χαρίζονται.loukanikosονομα.jpg

Ακολουθούν δύο βίντεο με τα τραγούδια που έχουν γραφτεί και ένα τρίτο βίντεο αφιέρωμα με πλούσιο φωτογραφικό υλικό. 

Advertisements

Σιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ.

2264751.jpegΣήμερα συμπληρώνονται 5 χρόνια από την ημέρα που ο Παύλος κοίταξε “το Τέρας” στα μάτια. Σαν σήμερα ο Παύλος ξεψυχά στην αγκαλιά της συντρόφου του, από το μαχαίρι που του κάρφωσε στην καρδιά ο Γιώργος Ρουπακιάς, μέλος της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής. Από τη μέρα εκείνη και μέχρι σήμερα στεκόμαστε κι εμείς εδώ, ακλόνητοι, απέναντι στους χρυσαυγίτες δολοφόνους του, που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποδείξουν ότι είναι ένα δήθεν ¨νόμιμο¨ πολιτικό κόμμα, και όχι μια νεοναζιστική οργάνωση με μόνο στόχο και σκοπό να κατασπαράξουν όποιον φαντασιώνονται σαν εχθρό, συνεχίζοντας ως γνήσιοι απόγονοι των Ναζί προγόνων τους.20140623-170946.jpg

Η Χρυσή Αυγή μετά την δολοφονία, βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο. Μετά τις διώξεις και την αντιφασιστική έκρηξη που ακολούθησε τον Σεπτέμβρη του 2013, αναγκάστηκε να αποσύρει τα τάγματα εφόδου των οργανωμένων επιθέσεων και των προκλητικών παρελάσεων στις γειτονιές. Τον Απρίλιο του 2015, δέχθηκε ένα ακόμα μεγάλο πλήγμα: την έναρξη της δίκης τους. Κατόπιν εντολής του ‘Αρχηγού’ πλέον δεν δρουν ανοιχτά και υιοθετούν τον γνωστό “διπλό λόγο” και την “πολιτική μεταμφίεση” . Ο διπλός λόγος είναι η προσπάθεια της ΧΑ να εμφανιστεί “νομιμοφανής” προς τα έξω αλλά παράλληλα να κλείνει το μάτι στα μέλη της, υπενθυμίζοντας ότι η βία παραμένει ο σκοπός και το μέσο. Όσο για την πολιτική μεταμφίεση? Είναι πια γνωστοί για την πατριδοκαπηλία τους. Πρόσφατα, η ανάγκη τους να προβάλλουν ότι προσφέρουν “λαϊκή συμπαράσταση”, τους έσυρε μέχρι και στα μέρη που πέρασε η φονική πυρκαγιά, παριστάνοντας τους “πυροσβέστες” ή τους φιλάνθρωπους. Η παντελής έλλειψη αξιών και προσωπικής ηθικής των υποστηρικτών της βέβαια την πρόδωσαν, αφού η συνήθεια του πλιάτσικου είναι γνώρισμα ενός φασίστα. Νωρίτερα τους είδαμε να προσπαθούν να ξαναβγούν από το καβούκι τους σαν θρασύδειλα ανθρωπάκια που είναι, παριστάνωντας τους αγανακτισμένους πατριώτες, διοργανώνοντας συγκεντρώσεις για το δήθεν Μακεδονικό. Ένα ιδανικό κλίμα για αυτούς, που στήθηκε με την ανοιχτή στήριξη της εκκλησίας,των ΜΜΕ και όσων επέλεξαν να διαδηλώσουν πλάι στους Ναζί. Αυτό τελικά αποδείχθηκε πως ήταν μια ιδανική πρόφαση για να ξαναβγούν στο δρόμο και να επιτεθούν με πογκρόμ στη Θεσσαλονίκη και αλλού, σε μετανάστες, χώρους αλληλεγγύης(καταλήψεις/στέκια/κοινονικούς χώρους) και γενικά σε όποιον θεωρούσαν “ανθέλληνα” εχθρό τους, πάντα με τη στήριξη της αστυνομίας που παράλληλα συλλάμβανε αντιφασίστες. Παρόλα αυτά, έρχονται συνεχώς αντιμέτωποι με τις οργανωμένες αντιφασιστικές δυνάμεις, που δεν τους επιτρέπουν να διεκδικούν δημόσιο χώρο και λόγο.

Το γεγονός ότι εδώ και 5 χρόνια το δικαιϊκό και πολιτικό σύστημα της χώρας στάθηκε ανίκανο να ολοκληρώσει την δίκη εκείνων, που κατηγορούνται για τον άδικο θάνατό του, αποτελεί μια κηλίδα που μολύνει την ελληνική Πολιτεία.Η δίκη για την δολοφονία Φύσσα βρίσκεται σε εξέλιξη παρόλο που αποτελεί κεντρική επιλογή των συστημικών ΜΜΕ η παντελής απουσία προβολής της. Σε αντίθεση με τις υποθέσεις της Ηριάννας, του Θεοφίλου και οποιουδήποτε άλλου το κράτος θεωρεί εχθρό του,όλα τα μέλη της παρακρατικής οργάνωσης της ΧΑ που εμπλέκονται -ηγετικά και μη- έχουν αφεθεί ελεύθερα. Αποκορύφωμα η απόφαση των δικαστών να αποφυλακίσουν τον ίδιο τον δολοφόνο του Παύλου και να τον θέσουν σε κατ οίκον περιορισμό για δήθεν λόγους ασφαλείας.610142141.jpg Κανείς δεν συγκινείται, τόσα χρόνια από τον πόνο, της μητέρας του Μάγδας, που περιμένει ακόμη την δικαίωση για το παλληκάρι που έχασε. Και οι πολιτικοί προϊστάμενοι της Δικαιοσύνης τι έκαναν για να απαλύνουν, κάπως, το μαρτύριο της?Αυτό, που βιώνει καθημερινά με το να γνωρίζει ότι οι ένοχοι κυκλοφορούν ανάμεσα μας;ΤΊΠΟΤΑ!original.jpg

Ωστόσο τα στοιχεία που προκύπτουν μέσα από το κατηγορητήριο της δικης ειναι συντριπτικά εναντίον της ναζιστικής δράκας. Πλέον ,δεν υπάρχουν δικαιολογίες περί άγνοιας και ελλιπούς πληροφόρησης.Όποιος τους στηρίζει,έστω και λεκτικά,είναι απροκάλυπτα συνένοχός τους. Πέρα από το δικαστικό κομμάτι όμως ,το αντιφασιστικό κίνημα οφείλει να συσπειρωθεί ακόμα περισσότερο ,να επαγρυπνεί και να καταστήσει σαφές οτι θα τσακίζει κάθε γαμημένο φασίστα που θα διανοηθεί να ασκήσει βία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα  περισσότερα γραφεία ανά την επικράτεια να έχουν κλείσει ή γιατί δεν είναι ευπρόσδεκτοι είτε γιατί απλά υπάρχει μέσα τους το αίσθημα του φόβου. Τα τάγματα εφόδου δεν έχουν θέση στους ελληνικούς δρόμους αλλά και πουθενά αλλού παρά μονάχα στα πηγάδια της Ιστορίας.

Πλησιάζοντας πάλι ο Σεπτέμβρης, οι μνήμες από εκείνη τη μοιραία νύχτα παραμένουν ζωντανές. «Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές θέλω να ξέρουν ότι σιγά μην κλάψω…» τραγουδούσαν τότε και ακόμη τραγουδούν συγγενείς, φίλοι και όλοι όσοι τάσσονται ενάντια σε καθετί φασιστικό.Για όλους εμάς που δεν είμαστε λωτοφάγοι και δε ξεχνάμε όσα έκαναν στο παρελθόν και όσα θα μπορούσαν να κάνουν, αν τους αφήναμε ανενόχλητους, είναι για εμάς μια ευκαιρία να τους υπενθυμίσουμε την αυτονόητη θέση μας. Συνεχής αντιφασιστικός αγώνας στους δρόμους, στις πλατείες, στο εργασιακό μας περιβάλλον, στα σχολεία και στις γειτονιές μας για να μην αφήσουμε ούτε σπιθαμή γης σε κρατικούς και παρακρατικούς φασίστες.img_35992.jpg

Υγ. Ο Παύλος Φύσσας ζει τσακίστε τους ναζί

Δεν ξεχνούμε δεν συγχωρούμε.

Οι οπαδοί της St. Pauli που δεν ξεχνούν και τιμούν τον Παύλο Φύσσα όπως φαίνεται στις φωτογραφίες που ακολουθούν. fcsp-braunschweig-02721411577088.jpg12004906_1259154337444826_787336260403705917_n.jpg

Τα Γεγονότα του Μελιγαλά

41824649_1844386098981053_6509517579881545728_nΕδώ και πολλές δεκαετίες, κάθε Σεπτέμβρη, η κωμόπολη του Μελιγαλά Μεσσηνίας γίνεται το επίκεντρο ακροδεξιών, φασιστικών συναθροίσεων στις οποίες τιμούνται τα…ηρωϊκά «θύματα των κομμουνιστοσυμμοριτών». Το ακροδεξιό πολιτικό «πανηγύρι» στο Μελιγαλά κρατάει χρόνια.

Από το 1953, με την ανοχή και στήριξη του αστικού πολιτικού συστήματος, ξεκίνησε στην περιοχή η τέλεση ετήσιων εκδηλώσεων μνήμης. Η Χούντα αναβάθμισε το γεγονός προσθέτοντας επισημότητα στις φασιστοσυνάξεις του Μελιγαλά- το 1967 παραβρέθηκε ο αρχιπραξικοπηματίας Παττακός, ενώ την επόμενη χρονιά ήταν η σειρά του«αντιβασιλέα» Ζωιτάκη. Τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστικό ρόλο στις εκδηλώσεις έχει η ναζιστική-εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής που δε χάνει ευκαιρία να τιμά τους πολιτικούς της προγόνους με συνθήματα τύπου «Τιμή στους χίτες και ταγματασφαλίτες».

Tι ήταν τα Τάγματα Ασφαλείας ;

Τα Τάγματα Ασφαλείας, που συγκροτήθηκαν στα τέλη του 1943 από την κατοχική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη, ήταν γέννημα της αστικής τάξης και εντάχθηκαν στους αστικούς σχεδιασμούς για την μεταπολεμική εξέλιξη της κατάστασης στη χώρα. Σκοπός τους ήταν να αποτελέσουν την οπισθοφυλακή των Γερμανών όταν αυτοί θα αποχωρούσαν, ώστε να απασχολήσουν και να φθείρουν τον ΕΛΑΣ μέχρι την έλευση των «συμμαχικών» βρετανικών δυνάμεων. Σύμφωνα με τον ίδιο τον κατοχικό πρωθυπουργό Ράλλη «ήτο απαραιτητος ανάγκη να υπάρχουν τμήματα απολύτως εθνικιστικά, δυνάμενα να αντιπαλαίσουν κατά των καταχθονίων σκοπών του κομμουνισμού».

Η μάχη του Μελιγαλά

Τα γεγονότα του Μελιγαλά έλαβαν χώρα το Σεπτέμβρη του 1944. Οι γερμανοί είχαν ήδη αποχωρήσει από την Πελοπόννησο. Ωστόσο, οι οδηγίες της κυβέρνησης και των Βρετανών προς τα ΤΑ ήταν να πολεμήσουν τον ΕΛΑΣ έως ότου φτάσουν οι πρώτες βρετανικές δυνάμεις. Εντωμεταξύ, λίγους μήνες πριν, ομάδες ταγματασφαλιτών στη Μεσσηνία επιδίδονταν σε όργια βίας και τρομοκρατίας, σκοτώνοντας αντιστασιακούς και λεηλατώντας ολόκληρα χωριά.

Μετά την απελευθέρωση της Καλαμάτας από τον ΕΛΑΣ στις 8/9/1944, ένα τμήμα ταγματασφαλιτών με επικεφαλής τον κατοχικό νομάρχη Μεσσηνίας Δ. Περρωτή κατάφερε να διαφύγει προς το Μελιγαλά. Στο δρόμο , οι συνεργάτες των Ναζί δολοφόνησαν 34 άτομα (30 εκ των οποίων ήταν άμαχοι). Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ, αν και θα μπορούσαν εύκολα, χωρίς καμία προειδοποίηση να κατατροπώσουν τους περίπου 1000 εγκλωβισμένους στο Μελιγαλά ταγματασφαλίτες, ζήτησαν την παράδοση τους ώστε να λήξουν οι συγκρούσεις. Ακολουθώντας τις οδηγίες των βρετανών και της κυβέρνησης του Καϊρου, αρνήθηκαν να παραδοθούν. Έπειτα από τριήμερη, σκληρή μάχη στην περιοχή του Μελιγαλά ο ΕΛΑΣ βγήκε θριαμβευτής.

Η απελευθέρωση της περιοχής ξεσήκωσε το λαό της Μεσσηνίας που ζητούσε πλέον εκδίκηση για τα εγκλήματα των Ταγματασφαλιτών. Ομάδες οργισμένων πολιτών, άνθρωποι που είχαν δει τους δικούς τους να βασανίζονται και να εκτελούνται, πήραν το νόμο στα χέρια τους. Αναφέρει χαρακτηριστικά ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ Αρίστος Καμαρινός: «Είχα την ευθύνη της συγκέντρωσης των αιχμαλώτων στο Μπεζεστένι. Το έργο μας ήταν πολύ δύσκολο. Επρεπε να συγκρατήσουμε ομάδες εξοργισμένων πολιτών, οι οποίοι οπλισμένοι με τσεκούρια ορμούσαν να εκδικηθούν για τα θύματά τους. Για να περιφρουρήσουμε τους αιχμαλώτους, βάλαμε ισχυρή φρουρά στο Μπεζεστένι και γράψαμε με μεγάλα γράμματα: “Προσοχή Νάρκες!”».

Αντίθετα με όσα ισχυρίζονται οι σοβαροφανείς ιστορικοί του «νέου κύματος» αλλά και οι πολιτικοί απόγονοι των ταγματασφαλιτών, οι χρυσαυγίτες, τα γεγονότα του Μελιγαλά δεν ήταν ούτε τυφλή πράξη εκδίκησης εκ μέρους του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ούτε ασφαλώς δείγμα «κόκκινης τρομοκρατίας». Ήταν μια μάχη με ταξικά χαρακτηριστικά, στο πλαίσιο του πολέμου, μεταξύ των δυνάμεων της λεύτερης Ελλάδας και των μαντρόσκυλων της αστικής τάξης.

Με δυό λόγια, στο Μελιγαλά, οι φονιάδες, οι βιαστές, οι συνεργάτες των κατακτητών, οι Ταγματασφαλίτες πληρώθηκαν όπως τους άξιζε. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.

ΥΓ: ΈΝΑΣ ΕΊΝΑΙ Ο ΔΡΌΜΟΣ 

ΛΑΈ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΆΣ

ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ

Millerntor-Stadion : Κάτι παραπάνω απο το σπίτι του ποδοσφαιρικού συλλόγου FC St. Pauli.

Header_Millerntor titlos.jpgΤο Millerntor-Stadion είναι ένα στάδιο πολλαπλών χρήσεων στην περιοχή Sankt Pauli του Αμβούργου της Γερμανίας. Είναι πιο γνωστό όμως ως το σπίτι του ποδοσφαιρικού συλλόγου FC St. Pauli.

-Η ιστορία του γηπέδου
Ο πρώτος αθλητικός χώρος δημιουργήθηκε μετά τον Α.Π.Π στη περιοχή Heiligengeistfeld .Εκεί ήταν το πρώτο σπίτι της St. Pauli Turnverein*¹. Μετά την καταστροφή του, καθώς και του μεγαλύτερου μέρους της πόλης κατά την διάρκεια του Β.Π.Π και έπειτα από κάποιες μετακινήσεις τοποθεσίας, ο σύλλογος έπρεπε να βρει ένα νέο και μόνιμο στάδιο. Έτσι το 1961 ξεκίνησε η κατασκευή του Millerntor-Stadion. Το νέο γήπεδο άνοιξε το 1963 και είχε χωρητικότητα 32.000 θεατών, η οποία μετά από διάφορες ανακατασκευές έχει φτάσει 29,546. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, υπήρχαν σχέδια για ένα νέο στάδιο. Το λεγόμενο Sport-Dome προορίζονταν να γίνει ένα πλήρες στάδιο, το οποίο θα συνδύαζε τις αθλητικές εγκαταστάσεις με ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο. Οι διαδικασίες όμως μπλοκαρίστηκαν από υποστηρικτές του συλλόγου καθώς και των κατοίκων της περιοχής. Οι οπαδοί διαμαρτυρήθηκαν για την εμπορευματοποίηση του σταδίου τους, ενώ υπήρχαν και οι φόβοι ότι η συγκεκριμένη κατασκευή θα οδηγούσε σε υψηλότερα ενοίκια στη γειτονιά και έτσι έμεινε στα σχέδια. Το στάδιο πήρε το όνομα του από την πύλη Millerntor, μία από τις πύλες εισόδου στην ελεύθερη πόλη του Αμβούργου. Από το 1970 έως το 1998,ήταν γνωστό ως Wilhelm-Koch-Stadion. To 1999 το στάδιο μετονομάστηκε σε Millerntor-Stadion από τα μέλη του συλλόγου, όταν αποκαλύφτηκε ότι ο Koch, (πρώην πρόεδρος του συλλόγου), υπήρξε μέλος του Ναζιστικού κόμματος(NSDAP) κατά την διάρκεια του πολέμου. Σήμερα το γραφικό γήπεδο της ομάδας μας, είναι μια από τις πλέον καυτές έδρες της Γερμανίας και οποιαδήποτε ομάδα το επισκέπτεται περνάει εφιαλτικά 90 λεπτά. csm__9_St._Pauli__2__01_64db8753d2Χτισμένο κοντά στην Reeperban όπου είναι γνωστή ως «το αμαρτωλό μίλι», αφού εκεί εδρεύουν οίκοι ανοχής, ντισκοτέκ, εκατοντάδες μπαρ, στριπτιτζάδικα, καταστήματα ερωτικών βοηθημάτων, ακόμη και μουσείο αφιερωμένο στο σεξ.

-­Σύνοδος της G20*² στο Αμβούργο
media.media.a678657e-ad8a-41d4-8b14-08cde87ab197.original1024g20.jpgΤο 2017 στην πόλη του Αμβούργου συγκλήθηκε η σύνοδος G20. Το Γερμανικό κράτος προσπαθεί να καταστείλει εξαρχής την οργάνωση του ΝoG20 με εκκενώσεις καταλήψεων, παρακολουθήσεις συντρόφων/σσων, επιδρομές σε σπίτια, απαγορεύσεις κλπ. Παίρνει όμως δυναμική απάντηση με συνεχείς επιθέσεις και εμπρησμούς σε κτήρια που θα στεγάσουν το G20, αυτοκίνητα αλλά και αστυνομικά τμήματα σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας. Αποκορύφωμα των ενεργειών αυτών είναι το σαμποτάζ σε 13 σιδηροδρομικές γραμμές σε όλη την γερμανική επικράτεια στις 19 Ιουνίου 2017, μερικές εβδομάδες πριν την διεξαγωγή της συνόδου. Ο δήμος του Αμβούργου απαντά με απαγόρευση δημιουργίας camp διαδηλωτών στην πόλη κατά την διάρκεια της. Ενώ επιτρέπεται το στήσιμο σκηνών για οργανωτικούς σκοπούς (συνελεύσεις, κουζίνα, αναπαυτήρια), απαγορεύεται το στήσιμο σκηνών για διανυκτέρευση. Με βίαιες επεμβάσεις Ματ και Δυνάμεις Καταστολής χτυπούν κόσμο και αφαιρούν τις σκηνές. Όμως η FC St. Pauli ήταν πάλι δίπλα στους διαδηλωτές και σε όσους την χρειάζονταν. Η ομάδα όπως ανέφερε με ανακοίνωση της στην επίσημη σελίδα της η “FC St.Pauli θέτει ένα σαφές μήνυμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία της έκφρασης και το δικαίωμα της διαμαρτυρίας”, έτσι αποφασίζει να ανοίξει ξανά τις πόρτες του Millerntor για 200 διαδηλωτές που τους επιτρέπει να εγκατασταθούν καθ’όλη τη διάρκεια των εξεγέρσεων στο Αμβούργο.

-Νηπιαγωγείο μέσα στο γήπεδο
Από το 2010 όπου ανακαινίστηκε το γήπεδο,λειτουργεί το Ίδρυμα Pestalozzi κυριολεκτικά στο εσωτερικό του γηπέδου. Υπήρχε ένας χώρος στην νοτιοδυτική γωνία, ανάμεσα στις δύο μεγάλες κερκίδες και αποφασίστηκε να κατασκευαστεί ένα κτήριο που θα χρησιμοποιηθεί ως κέντρο παιδικής μέριμνας,προσφέροντας παροχές που είναι πιθανότατα μοναδικές στον κόσμο της εκπαίδευσης σε παιδιά ηλικίας από 8 μηνών έως 6 ετών. Το νηπιαγωγείο χρησιμοποιεί τον χώρο του σταδίου, τις σήραγγες και την ταράτσα για ομαδικές δραστηριότητες. Οι δάσκαλοι χρησιμοποιούν μέρος της SUDKURVE³* ως χώρο διαλείμματος και έχουν μετατρέψει ένα από τα πιο δημοφιλή συνθήματα για να μπορούν να το τραγουδούν και τα παιδιά. Η βεράντα του νηπιαγωγείου που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την θορυβώδη νότια κερκίδα είναι το σημείο από το οποίο τα παιδιά παρακολουθούν τα παιχνίδια τις μέρες των αγώνων.23STPAULI-1-articleLarge ipiagwgio

Συχνά οι παίκτες της ομάδας έρχονται για να διαβάσουν τα παιδιά. Τέλος από τα παράθυρα του νηπιαγωγείου είναι ορατές οι τεράστιες επιγραφές – «Δεν υπάρχει ποδόσφαιρο για τους φασίστες» και «Κανείς άνθρωπος δεν είναι παράνομος» που βρίσκονται πάνω στις κερκίδες .2ikpxc3fzgkardies.jpg

*Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και άστεγους
Δεν είναι λίγες οι φορές που η FC St. Pauli έχει μετατρέψει το Millerntor-stadion σε καταφύγιο για ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Πολλοί είναι οι άστεγοι που φιλοξενούνται σε ειδικά διαμορφωμένα δωμάτια του γηπέδου( θερμενόμενα δάπεδα), ώστε να προστατευτούν από τον σκληρό παγετό του χειμώνα. Επίσης στον χώρο του γηπέδου στεγάζοναι γραφεία πουδίνουν δωρεάν νομικές συμβουλές σε πρόσφυγες, που το χρειάζονται.wit-1021-jpg.jpg

*¹Παραπομπή στο μεγάλο μας κείμενο στην παράγραφο “δημιουργία ποδοσφαιρικού τμήματος”
*²Η ονομασία των 20 ισχυρότερων οικονομικών δυνάμεων
*³ Έτσι ονομάζεται η νότια κερκίδα/κερκίδα των φανατικών οπαδών

Για τον Carlo Giuliani…

Το διήμερο 21-22/7/2001 διεξήχθη στη Γένοβα της Ιταλίας η 27η συνάντηση κορυφής της G8. Χιλιάδες κόσμος συγκεντρώθηκε στη Γένοβα, ώστε να διαδηλώσει ενάντια στους ηγέτες της G8. Επιπλέον, υπήρχε μεγάλη αστυνομική δύναμη στην πόλη, η οποία θα διατηρούσε την ομαλή διεξαγωγή της συνάντησης με κάθε μέσο. Οι διαμαρτυρίες εξελίχθηκαν σε βίαιες συγκρούσεις μεταξύ των διαδηλωτών και της αστυνομίας. Οι αστυνομικές δυνάμεις προσπάθησαν να διαλύσουν το πλήθος των διαδηλωτών χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και χημικά, ενώ οι διαδηλωτές απάντησαν με ρίψη αντικειμένων και πετρών. Στην πλατεία Gaetano Alimonda εκείνη την ημέρα λοιπόν, ο 23χρονος Carlo Giuliani θα έπεφτε νεκρός από αστυνομικά πυρά. Σύμφωνα με την αστυνομία, ο Carlo κρατούσε έναν πυροσβεστήρα, τον οποίο είχε σκοπό να πετάξει πάνω σε ένα αστυνομικό όχημα. Στο όχημα μέσα επέβαινε και ο αστυνομικός Mario Placanica, που πυροβόλησε στο κεφάλι τον Carlo. Αφ’ ότου τον πυροβόλησε, ο οδηγός πέρασε με το αστυνομικό όχημα 2 φορές πάνω απ’ το σώμα του Carlo. Ο αστυνομικός Mario Placanica τέθηκε υπό κράτηση, τελικά όμως αθωώθηκε, καθώς το δικαστήριο απεφάνθη πως η σφαίρα εξοστρακίστηκε και γι’ αυτό χτύπησε τον Carlo. Για τον οδηγό του οχήματος που πάτησε τον άτυχο διαδηλωτή, το δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν μπορεί να ασκηθεί δίωξη εις βάρος του, γιατί όταν τον πάτησε, ο Carlo ήταν ήδη νεκρός. Παρ’ όλα αυτά, οι γιατροί που εξέτασαν τον Carlo Giuliani, διέγνωσαν ότι η καρδιά του χτυπούσε ακόμα, όταν το αστυνομικό όχημα πέρασε από πάνω του, κάτι που επιβεβαιώθηκε και από τον ιατροδικαστή Marco Salvi. Ο ίδιος ιατροδικαστής κατέθεσε σε άλλη δίκη διαδηλωτών της Γένοβα, ότι η σφαίρα που χτύπησε τον Carlo κινήθηκε σε ευθεία γραμμή. 8 χρόνια μετά, στις 25/8/2009, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάσισε ότι ο αστυνομικός Mario Placanica βρισκόταν σε αυτοάμυνα, συνεπώς δεν έκανε κατάχρηση εξουσίας χρησιμοποιώντας υπερβολική βία. Ο θάνατος του 23χρονου ακτιβιστή πυροδότησε την αγανάκτηση πολλών ανθρώπων ανά τον κόσμο, ενώ αποτέλεσε έμπνευση για πολλούς νέους καλλιτέχνες. Συνθήματα σε τοίχους υπενθυμίζουν ότι << ο Carlo ζει >>, ενώ τραγούδια από νεανικά punk-rock και hip-hop συγκροτήματα αποτυπώνουν τον αγώνα ενός ασυμβίβαστου νέου χαράζοντας τον ανεξίτηλα στη μνήμη μας.

Σαν “άνθρωποι” και σαν φίλοι της Sankt Pauli  δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στην Παλαιστίνη και καταδικάζουμε την βία από όπου και αν προέρχεται ή σχεδόν από παντού.

Εβδομήντα χρόνια κλείνουν σήμερα Τρίτη 15 Μαΐου από τη «Νάκμπα», που σημαίνει «καταστροφή». Δηλαδή την καταστροφή των παλαιστινιακών εδαφών για την δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ το 1948. «Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγραφεί τι σημαίνει η λέξη Νάκμπα για τον παλαιστινιακό λαό. Ενώ η κυριολεκτική μετάφραση είναι «Καταστροφή», η έννοια της Νάκμπα περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από μια συγκεκριμένη καταστροφή και μια συγκεκριμένη ημερομηνία.

Τι είναι η Νάκμπα;

Είναι η απομάκρυνση ενός ολόκληρου λαού από την πατρίδα του, ο διωγμός των κατοίκων 531 πόλεων και χωριών από τα σπίτια τους το 1948, ενώ αποτελούσαν το 85% των κατοίκων της χώρας που πλέον ονομάζεται Ισραήλ, Και αυτά τα σπίτια, αυτές οι περιουσίες αποτελούν το 92% του Ισραήλ, Με λίγα λόγια, το 70% των Παλαιστινίων έγιναν πρόσφυγές και ο αριθμός τους ανέρχεται σήμερα στους 5.200.000 ανθρώπους, των οποίων λιγότερο από 4 εκατομμύρια έχουν καταγραφεί στα αρχεία των Ηνωμένων Εθνών που προσφέρουν όλο και λιγότερες βοήθειες κάθε χρόνο για την επιβίωση τους.
Η γη τους στο Ισραήλ έχει έκταση 18.700 τ.χλμ., έχει κατασχεθεί από το Ισραήλ και ενοικιάζεται αποκλειστικά σε Εβραίους.

2_19
Σήμερα δεν σηματοδοτούμε 70 χρόνια από τη Νάκμπα, αλλά 70 χρόνια συνεχιζόμενης Νάκμπα. Επίσης σήμερα πέφτει νεκρός ο Fadi Abuh Saleh.

Για τους Παλαιστίνιους ήταν σύμβολο της αξιοπρέπειας στον αγώνα τους για λευτεριά. Πριν δέκα χρόνια, ο στρατός του Ισραήλ επιτέθηκε στη λωρίδα της Γάζας, τον τραυμάτισε σοβαρά στα πόδια και τον ανάγκασε να τα ακρωτηριάσει και τα δύο. Αλλά αυτός δε σταμάτησε να παλεύει και να αγωνίζεται. Μία εβδομάδα πριν, βρέθηκε στις μαζικές διαδηλώσεις των Παλαιστίνιων, κοντά στο συνοριακό φράχτη που στήνουν οι Ισραηλινοί, με όπλο του μια σφεντόνα και τη θέληση να ζήσει σε μια ελεύθερη πατρίδα. Από αυτές τις διαδηλώσεις προέρχονται και οι 2 φωτογραφιες, με την εικόνα του σύγχρονου Δαβίδ, απέναντι σε πάνοπλους στρατιώτες.

Για τους Ισραηλινούς ήταν σύμβολο της… βίας (γιαυτό και το “σχεδόν από παντού” που αναφερόμαστε στο τίτλο) γιατί δεν θα μπορούσαμε να καταδικάζουμε τέτοιες πράξεις.
Χτες, ο στρατός του σιωνιστικού κράτους ολοκλήρωσε ένα από τα δεκάδες εγκλήματά του, μόνο τους τελευταίους μήνες, και σκότωσε με πυρομαχικά τον Παλαιστίνιο Fadi Abuh Saleh, που απειλούσε -με το αναπηρικό καροτσάκι και τη σφεντόνα του- την κρατική ασφάλεια του Ισραήλ. Κι από χτες πέρασε στην αθανασία της ιστορίας, μαζί με δεκάδες συμπατριώτες του, άσβεστο κι αξεπέραστο παράδειγμα αφοσίωσης στον αγώνα, άρνησης να συμβιβαστεί και να υποταχθεί.

Ήμασταν και θα είμαστε ενάντια σε καθε μορφής πολέμου.